Wpisy z Październik, 2009
Budynek parlamentu w Oslo oraz katedra Nidaros
11 października 2009
Jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej znanych budynków, jakie znajdują się w Oslo jest budynek norweskiego parlamentu. Zlokalizowany jest on przy najbardziej reprezentatywnej ulicy miasta, a mianowicie przy ulicy Karla Johansa. Obiekt ten jest dla ruchu turystycznego dostępny – zwiedzanie nie wiąże się z ponoszeniem jakichkolwiek opłat z tego tytułu, nie mniej jednak możliwe jest to tylko i wyłącznie w zorganizowanych grupach pod opieką przewodnika. Obiekt ten powstał w latach sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Jego wybudowanie zajęło niewiele ponad pięć lat. Jednakże w bardzo szybkim czasie okazało się, że nie jest dostosowany do potrzeb, że za mało w nim miejsca, w związku z czym konieczna okazała się jego rozbudowa. Następnej rozbudowy dokonano w czasach już nam nieco bliższych, a więc w latach pięćdziesiątych minionego wieku. Pomieszczenia wykorzystywane przez parlament znajdują się nie tylko w tym obiekcie, ale też w kilku innych budynkach zlokalizowanych w Oslo.
Katedra Nidaros – z norweskiego Nidarosdomen – to jeden z najbardziej znanych w całej Norwegii obiektów o charakterze sakralnym. Świątyni tej szukać należy w Trondheim. Powstała ona w okresie średniowiecza. Został jej nadany gotycki styl. Jej budowa ruszyła mniej więcej na przełomie lat sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych jedenastego stulecia. Trwała bardzo długo, albowiem do początków wieku czternastego. W całej swojej historii dotknięta została niejednokrotnie pożarem, w związku z czym po każdym tego rodzaju zajściu konieczne były prace remontowe. Pod koniec lat sześćdziesiątych wieku dziewiętnastego obiekt zaczęto odbudowywać, przywracając mu tym samym jego gotycki charakter. generalnie rzecz biorąc, odbudowa ta zajęła bardzo wiele czasu – zakończona oficjalnie została przed zaledwie kilkoma laty. Frontowa ściana tego obiektu charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest bardzo pięknie ozdobiona rzeźbiarskimi dekoracjami. Rzeźb tych znajduje się na niej łącznie pięćdziesiąt siedem.
» Kategorie: Norwegia | » Tagi: architektura, budowla, budynek, katedra, Nidaros, Norwegia, Oslo, parlament, projekt
Wieża Hassana i meczet Alego ibn Jusufa
9 października 2009
Wieża Hassana to jeden z najbardziej znanych przykładów Marokańskiej architektury. Obiekt ten znajduje się w stolicy tego kraju, a mianowicie w Rabacie. Widoczny jest w zasadzie z każdego miejsca w tym mieście. To symbol Rabatu. Obiekt ten wzniesiony został u schyłku dwunastego stulecia. Słynie przede wszystkim z tego, że nigdy go nie ukończono. Pierwotne założenie było takie, aby na wysokość liczył sobie osiemdziesiąt metrów. Ostatecznie zaś wysokość tego minaretu to czterdzieści cztery metry. Najpierw był to jeden z elementów wchodzących w skład Meczetu Hassana. Obiekt ten powstawał w drugiej połowie dwunastego stulecia, nie mniej jednak prac nad nim nigdy nie ukończono. W takiej właśnie postaci zachował się on do połowy lat pięćdziesiątych osiemnastego stulecia, po czym uległ zniszczeniu wskutek trzęsienia ziemi. Do dnia dzisiejszego zbyt wiele się z niego nie zachowało. Tym, co przetrwało, jest między innymi wspominana powyżej wieża. W jej sąsiedztwie znajduje się Mauzoleum Muhammada V.
Meczet Alego ibn Jusufa to jeden z najbardziej znanych przykładów marokańskiej architektury. Znajduje się on w Marrakeszu na terenie tamtejszej medyny. Charakteryzuje się między innymi tym, że spośród wszystkich tego rodzaju obiektów, jakie zlokalizowane są w Marrakeszu, ten właśnie jest najstarszy. Powstał on w pierwszej połowie dwunastego stulecia. Ufundował go almorawidzki sułtan – i to właśnie jego imię zostało tej świątyni nadane. W całej swojej historii meczet ten był niejednokrotnie zniszczony. W chwili obecnej wstęp do niego mają tylko i wyłącznie muzułmanie. Zaraz przy tym meczecie znajduje się medresa. Mianem takim określa się muzułmańskie szkoły o teologicznym charakterze. Medresa ta powstała w połowie lat sześćdziesiątych szesnastego stulecia. W minionym stuleciu – a mówić precyzyjniej, w latach sześćdziesiątych – przeprowadzono w niej zakrojone na szeroką skalę prace restauracyjne. Jest to wyjątkowo piękny budynek. Do tego odznacza się wspaniałymi zdobieniami w postaci sztukaterii.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, Hassan, Jusuf, Maroko, meczet, obiekt, styl, wieża
Volubilis oraz Lixus
7 października 2009
Volubilis to nazwa jednego z archeologicznych stanowisk, jakie znajdują się na terenie Maroka, a mówiąc dokładniej – w północnej części tego kraju, w pobliżu miejscowości Meknes. Tym, z czego słynie Volubilis jest to, że zachowały się tutaj stare ruiny będące pozostałościami po rzymskim mieście. Od kilkunastu lat ten zabytkowy kompleks znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Nieustannie prowadzone są tutaj prace o charakterze archeologicznym. Znalezionych tutaj zostało bardzo wiele cennych zabytków. Spośród zachowanych tu ruin budowli wymienić można dla przykładu ruiny takich obiektów jak kapitol, forum oraz obronne mury. Jak wykazały badania, pierwsze ślady, że na tych ternach miało miejsce osadnictwo datowane są na trzecie stulecie przed naszą erą. Nie mniej jednak najlepszy okres w swojej historii te starożytne miasto przezywało już w naszej erze – począwszy od lat czterdziestych wieku pierwszego, skończywszy natomiast na połowie lat osiemdziesiątych trzeciego stulecia.
Lixus to jedno ze stanowisk archeologicznych znajdujących się na terenie Maroka. To również bardzo dobry przykład architektury – a raczej, pozostałości po niej – jaka na tych ziemiach obecna była w czasach starożytnych. Lixus zlokalizowany jest w północno-zachodniej części kraju – obecnie ziemie te wchodzą w skład miejscowości Al-Araisz. Nazwa Lixus w języku fenickim oznacza tyle, co Miasto Słońca. Kiedy dokładnie na tym terenie założona została pierwsza osada, tego dokładnie nie wiadomo, nie mniej jednak miało to najprawdopodobniej miejsce jeszcze w epoce prehistorycznej. Znalezionych tutaj zostało mnóstwo cennych zabytków – najstarsze spośród nich pochodzą z szóstego stulecia przed naszą erą – a zatem są one pozostałością po fenickich czasach, reszta tych zabytków pochodzi już bowiem z rzymskich czasów. O mieście tym wiadomo również to, że całkowicie opuszczone zostało ono w piątym wieku ery już nowożytnej. Ruiny Lixus w dniu dzisiejszym stanowią jedną z turystycznych atrakcji Maroka.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, dziedzictwo, era, Lixus, Maroko, osadnicy, styl, UNESCO, Volubilis
Pierścień Sadowy oraz cerkiew Złożenia Szat w Moskwie
6 października 2009
Pierścień Sadowy jest to moskiewska obwodnica. Otacza ona centrum tego miasta i ma kształt pierścienia – stąd tez właśnie jej nazwa. Określana jest również mianem Pierścienia B. Na długość pierścień liczy sobie łącznie szesnaście kilometrów. Składa się nań w sumie siedemnaście ulic – charakteryzują się one tym, że przechodzą jedna w drugą, chociaż oczywiście każda spośród nich odznacza się swoją własną nazwą. Pierścień Sadowy kształtować się zaczął w latach dwudziestych minionego stulecia. Wcześniej w tym miejscu znajdowały się fortyfikacje. Miały one postać ziemnych wałów, a usypane zostały jeszcze w latach dziewięćdziesiątych szesnastego stulecia. Ostatecznie kształt taki, jaki znany jest obecnie Pierścień Sadowy uzyskał w ubiegłym stuleciu w latach trzydziestych. Jeszcze do tysiąc dziewięćset trzydziestego szóstego roku biegła tutaj tramwajowa linia, ale zdecydowano się na zastąpienie jej trolejbusami. Odnośnie niej istnieją aktualnie plany przebudowania jej na jednokierunkową ulicę.
Cerkiew Złożenia Szat to jedna z cerkwi, jakie znajdują się w Moskwie. Szukać jej należy na Placu Soborowym na moskiewskim Kremlu. Świątynia ta powstała w latach osiemdziesiątych piętnastego stulecia. Budowano ja w tym samym czasie, co i Sobór Zwiastowania. Wcześniej w tym miejscu znajdował się inny obiekt sakralny – pochodził on z lat pięćdziesiątych piętnastego stulecia, ale długo nie przetrwał. Dwadzieścia dwa lata później został on bowiem zniszczony – przyczyną tego był pożar. Aż do siedemnastego wieku Cerkiew Złożenia Szat był obiektem o charakterze prywatnym – prawo do korzystania z niej posiadali tylko i wyłącznie moskiewscy patriarchowie. W Polowie wspomnianego wcześniej stulecia cerkiew przejęła rodzina carska, włączona też wówczas została w pałacowy kompleks znajdujący się na Kremlu. Po zakończeniu październikowej rewolucji cerkiew dla wiernych została zamknięta. Po drugiej wojnie światowej przekształcono ją w galerię sztuki – prezentowane są tam dzieła drzeworytnicze i rzeźbiarskie.
» Kategorie: Rosja | » Tagi: architektura, budowle, cerkiew, Moska, pierścień, projekt, Rosja, styl, tramwaj, ulica
Dżamaa al-Fina oraz grobowce Saadytów
6 października 2009
Dżamaa al-Fina to nazwa najbardziej chyba znanego placu, jaki znajduje się w Maroku. Można się także w niektórych źródłach zetknąć z nazwą Dżemaa el-Fna. W Marrakeszu jest to niewątpliwie największa atrakcja z czysto turystycznego punktu widzenia. Począwszy od roku dwa tysiące pierwszego, plac ten znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO – podobnie zresztą jak centrum samego miasta mogące poszczycić się zabytkowym charakterem. Wspomniany plac znajduje się w medynie – czyli starej dzielnicy. Okoliczności jego powstania nie są obecnie znane. Skąd wzięła się jego nazwa – tego również nie wiadomo. Odnośnie tego, co dokładnie ta nazwa oznacza, także nie ma jednoznacznych wyjaśnień, nie mniej jednak uważa się, że nazwa ta znaczyć może mniej więcej tyle, co „zgromadzenie umarłych”. Niewykluczone, iż w taki właśnie sposób chciano nawiązać do tego, co działo się na tym placu jeszcze w dziewiętnastym stuleciu – chodzi mianowicie o tragi niewolników oraz publiczne wykonywanie egzekucji.
Jednym z bardziej znanych przykładów marokańskiej architektury są grobowce Saadytów, jakie znajdują się w Marrakeszu, jednym z największych miast Maroka. Grobowce Saadytów to nazwa całej nekropolii, na którą składa się szereg elementów. A zatem będą to mauzolea w liczbie dwóch, a ponadto również ogrody oraz okazały dziedziniec. Spośród grobowców, jakie wchodzą w skład tej nekropolii, najstarszy pochodzi z lat pięćdziesiątych szesnastego stulecia. Nie jest wcale wykluczone, iż znajdowały się tutaj jeszcze starsze groby, aczkolwiek na przestrzeni kolejnych stuleci uległy one zniszczeniu. Inicjatorem wzniesienia znakomitej większości znajdujących się tutaj obiektów był Ahmad I al-Mansur. Z jego też polecenia niektóre istniejące już tutaj wcześniej budowle zostały przebudowane. Najprawdopodobniej n sam jest także w opisywanej nekropolii pochowany, nie mniej jednak nie jest to potwierdzonym historycznie faktem. Jego domniemany grobowiec to zdecydowanie największa turystyczna atrakcja w tym miejscu.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, Dżamaa, grobowiec, Maroko, Saadyci, styl, UNESCO, źródło
