Khajuraho i Konarak
5 listopada 2009
Khajuraho to nazwa jednej z położonych w Indiach miejscowości. Zlokalizowana jest ona w części środkowej tego kraju, a mówiąc precyzyjniej – w stanie o nazwie Madhya Pradesh. Tym, z czego znana jest na całym świecie jest świątynny kompleks. Legendy powiadają, że w dawnych czasach świątyń tych było tutaj osiemdziesiąt pięć, aczkolwiek do dnia dzisiejszego zachowało się ich zaledwie około dwudziestu. Powstawały one w okresie mieszczącym się przedziale pomiędzy dziewiątym stuleciem a dwunastym. Od lat dwudziestu trzech figurują one na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Podzielić je można wedle trzech grup, a mianowicie zachodniej, wschodniej orz południowej. Ich lokalizacja nie była bowiem przypadkowa, ale bardzo starannie przemyślana. Obiekty te ułożono bowiem na osi wschód-zachód. Charakteryzują się one między innymi bardzo bogatą dekoracją o charakterze rzeźbiarskim. Dekoracje te umieszczone są na ścianach zewnętrznych. Spora część z nich odznacza się erotycznym, bardzo odważnym charakterem.
Konarak to jedna z indyjskich miejscowości – szukać jej należy w stanie o nazwie Orisa położonym nad Zatoką Bengalską. Miejscowość ta słynie przede wszystkim ze znajdującej się tutaj świątyni boga słońca Surji. Obiekt ten powstał pod koniec lat siedemdziesiątych trzynastego stulecia i obecnie cieszy się statusem zabytkowego. Zresztą od dwudziestu pięciu lat figuruje on na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Ufundowany on został przez władcę Narasimha-Dewę, który w taki sposób uczcić chciał zwycięstwo nad muzułmanami, którzy wówczas rządzili Bengalem. Dzisiaj niestety wieża tego okazałego obiektu stanowi istną ruinę – a warto przy tej okazji nadmienić, iż w dawanych czasach liczyła ona sobie na wysokość niemalże siedemdziesiąt dwa metry i należał do grona najwyższych wież znajdujących się na terenie całych Indii. Świątynia jest wyposażona we wspaniałe dekoracje – mają one formę rzeźb oraz płaskorzeźb. Spora część scen ma charakter erotyczny, ale było to typowe dla architektury tamtego czasu.
» Kategorie: Indie | » Tagi: architektura, budowle, Indie, Khajuraho, Konarak, obiekt, rzeźba, UNESCO, zachód
Salon Królestw i Most Biskajski
4 listopada 2009
Salon Królestw jest to jeden z najbardziej znamienitych przykładów hiszpańskiej architektury, chociaż już niestety nie istniejący. Pomieszczenie te znajdowało się w madryckim pałacu Buen Retiro. Kiedyś znajdowała się tutaj tronowa sala. Już w latach trzydziestych siedemnastego stulecia, kiedy to pracowano nad jej dekoracją, miała ogromne znaczenie dla całej hiszpańskiej sztuki oraz kultury. Taki, a nie inny stan rzeczy to zasługa tego, że w pracach nad udekorowaniem tego pomieszczenia uczestniczyli bardzo znani artyści, tacy jak między innymi Francisco de Zurbaran oraz Diego Velazquez. Jednymi z najważniejszych elementów dekoracyjnych, jakie się tutaj znajdowały były wspaniałe dzieła sztuki malarskiej. Na obrazach tych zaprezentowani byli głównie członkowie hiszpańskiej rodziny królewskiej oraz wiele scen o charakterze militarnym. Salon Królestw swoją nazwę zawdzięczał dwudziestu czterem zlokalizowanym tutaj herbom. Na długość pomieszczenie te liczyło sobie niemalże trzydzieści pięć metrów.
Most Biskajski to jeden z bardziej znanych obiektów architektonicznych, jakie znajdują się w Hiszpanii. Szukać go należy w Kraju Basków w prowincji o nazwie Vizcaya. Jest on mostem gondolowym. Określany jest również między innymi mianem Mostu Wiszącego, Mostu Palacio oraz Mostu Portugalete. Most ten zaprojektował Alberto Palacio. Obiekt powstał w latach dziewięćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Przy tej inwestycji zastosowane zostały bardzo innowacyjne – jak na ówczesne czas, oczywiście – rozwiązania. Na dwa lata przed wybuchem drugiej wojny światowej, kiedy to w Hiszpanii toczyła się wojna domowa, obiekt ten został częściowo uszkodzony. Chociaż jest zabytkiem, działa do dzisiaj. Przed trzema laty trafił na listę dziedzictwa światowego UNESCO. Na długość liczy on sobie niemalże sto sześćdziesiąt metrów. Jego wysokość natomiast oscyluje w granicach pięćdziesięciu metrów. Na wysokości mniej więcej czterdziestu pięciu metrów jest zlokalizowana gondola przewożąca co kilka minut pojazdy.
» Kategorie: Hiszpania | » Tagi: architektura, budowle, dekoracja, Europa, Hiszpania, most, projekt, salon, woja domowa, zabytek
Moskiewskie cerkwie
3 listopada 2009
Cerkiew Chrystusa Zbawiciela to kolejna prawosławna cerkiew znajdująca się Moskwie. Charakteryzuje się ona między innymi tym, że spośród wszystkich tego rodzaju obiektów sakralnych na całym świecie jest najstarsza. Zlokalizowana jest ona w bliskim sąsiedztwie Kremla. Jednorazowo zmieścić się w jej wnętrzu może dziesięć tysięcy osób – pod takim zresztą kątem była projektowana. Jej wysokość wynosi sto trzy metry – jeśli w to wliczyć kopułę oraz znajdujący się na niej krzyż. W ramach ciekawostki można dodać, iż rozpiętość ramion tego krzyża jest niewiele mniejsza od wysokości obiektu, a wynosi osiemdziesiąt pięć metrów. Świątynia ta powstała w dziewiętnastym stuleciu – jej poświęcenie (pierwsze) miało miejsce w latach osiemdziesiątych. Na początki lat trzydziestych minionego wieku cerkiew wysadzono w powietrze. Potrzebne do tego były dwie eksplozje. Planowano zbudować tu Pałac Rad. Zniszczoną wówczas świątynię zaczęto odbudowywać dwadzieścia kilka lat temu, dziewięć lat temu znowu ją poświęcono.
Cerkiew Wasyla Błogosławionego to jeszcze jeden z bardziej znanych przykładów architektury sakralnej w Moskwie. Zlokalizowana jest ona na Placu Czerwonym – tuż przy Kremlu. Jej budowa została rozpoczęta w połowie lat pięćdziesiątych szesnastego stulecia – zajęło to łącznie pięć lat. Obiekt ten powstał z polecenia cara rosyjskiego Iwana Groźnego. Cel wzniesienia tego obiektu był bardzo konkretny, a mianowicie taki, że wspomniany powyżej władca chciał w taki sposób upamiętnić zwycięstwo, jakie odniósł nad Tatarami kazańskimi, a także zdobycie Kazania. Na Cerkiew Wasyla Błogosławionego składa się w sumie osiem samodzielnych cerkwi. Każda z nich stanowi symbol jednej z walk, jakie stoczono właśnie pod Kazaniem. W całej swojej historii obiekt ten doczekał się niejednej rozbudowy oraz przebudowy. Nieraz też poddawano go pracom o charakterze restauracyjnym. Pod koniec lat dwudziestych minionego wieku zamknięto go dla wiernych, z wież też zdjęto wówczas dzwony. Obecnie znajduje się tutaj muzeum.
» Kategorie: Rosja | » Tagi: architektura, budowle, cerkiew, eksplozja, kopuła, krzyż, Moska, obiekt, projekt, Rosja, styl
Cerkiew w Vevey oraz Berner Munster
3 listopada 2009
Berner Munster to nazwa kościoła znajdującego się w Bernie. Spośród wszystkich kościołów znajdujących się w tym mieście, ten właśnie jest największy. Budowa tego obiektu ruszyła na początku lat dwudziestych piętnastego stulecia. W tamtym czasie obiektowi został nadany późnogotycki charakter. Nie mniej jednak budowa trwała bardzo długo – na dobrą sprawę swój finał znalazła dopiero w stuleciu dziewiętnastym. W związku z powyższym można tutaj wyszczególnić elementy typowe dla bardzo różnych stylów architektonicznych. Wieża tej świątyni liczy sobie na wysokość sto i pół metra, co czyni ją najwyższą na terenie całej Szwajcarii wieżą kościelną. Obiekt ten zaopatrzony jest w dziewięć dzwonów – waga najcięższego spośród nich wynosi aż półtorej tony. Jeżeli chodzi o wyposażenie wnętrza świątyni, to na szczególną uwagę zasługują między innymi wspaniałe witraże, z których każdy liczy na wysokość po dwanaście metrów. Spore wrażenie robią również organy pochodzące z lat dwudziestych osiemnastego stulecia.
Znajdująca w Vevey cerkiew pod wezwaniem świętej Barbary to jeden z przykładów szwajcarskiej architektury sakralnej. Świątynia ta powstała w latach siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Jej powstanie miało ścisły związek z faktem, iż Vevey od dawna jest znane jako miejscowość uzdrowiskowa. Swego czasu przyjeżdżali tutaj bardzo zamożni Rosjanie. W związku z tym zaszła konieczność zorganizowania dla nich miejsca, w którym mogliby się modlić – a że o bogatych turystów każda miejscowość bardzo dba z oczywistych względów, nie było z tym najmniejszego nawet problemu. Oczywiście, uzyskanie stosownych zezwoleń zajęło odpowiednio dużo czasu. Początkowo nabożeństwa w tej świątyni odprawiane były bardzo rzadko – raptem piętnaście razy w przeciągu całego roku. Poza tym przez jakiś czas świątynia była w ogóle nieczynna dla wiernych. Sytuacja zmieniła się dopiero w okresie dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to do Szwajcarii przybyło mnóstwo rosyjskich emigrantów. Kilka lat temu cerkiew wyremontowano.
» Kategorie: Szwajcaria | » Tagi: architektura, Berner Munster, budowle, cerkiew, dzwony, Europa, styl, Szwajcaria, Vevey
Litewskie cerkwie
29 października 2009
Znajdująca się w Kownie cerkiew świętego Sergiusza z Radoneża to jeden z litewskich przykładów architektury sakralnej. Niestety, ogólny stan tego obiektu pozostawia dzisiaj bardzo wiele do życzenia – mówiąc najogólniej, jest to po prostu ruina. Cerkiew powstała w dziewiętnastym stuleciu na przełomie lat osiemdziesiątych oraz dziewięćdziesiątych. Nie była tutaj jednak postawiona od podstaw – na jej potrzeby rozbudowana została po prostu znajdująca się w tym miejscu świątynia katolicka. Poświęcenie tego obiektu miało miejsce na początku lat dziewięćdziesiątych wieku dziewiętnastego. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej został to zorganizowany – na wojskowe potrzeby – kościół dla katolików. Podczas drugiej wojny światowej natomiast obiekt ten doznał bardzo poważnych uszkodzeń. Od tamtego czasu nikt się specjalnie nim nie interesował, w związku z czym popadał w ruinę. Od kilku lat cieszy się statusem zabytku. Pojawiły się również plany odnośnie przeprowadzenia tutaj generalnego remontu.
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego, która znajduje się w Kownie, to jeszcze jeden przykład architektury sakralnej na terenie Litwy. Obiekt ten powstał w latach sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Teren, na którym został on wybudowany, był w tamtym czasie wykorzystywany na potrzeby cmentarza prawosławnego. Wzniesienie tego obiektu możliwe było dzięki datkom przekazanym na ten cel przez prawosławnych wiernych. Na początku swojego istnienia cerkiew ta miała charakter pomocniczej świątyni. Mniej więcej w połowie lat osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego przy cerkwi tej zaczęła funkcjonować szkoła. Po zakończeniu drugiej wojny światowej – a mówiąc precyzyjniej, w latach pięćdziesiątych – świątynia ta doczekała się przeprowadzenia w niej kapitalnego remontu. Przez bardzo długi czas swoją siedzibę miało tutaj archiwum, co wiązało się z polityką władz radzieckich zaciekle zwalczających jakiekolwiek przejawy wiary. Dopiero kilka lat temu obiektowi temu przywrócono jego pierwotną, właściwą rolę.
» Kategorie: Litwa | » Tagi: architektura, budowle, cerkwia, Europa, katolicy, Litwa, obiekt, remont, ruina, sacrum
