Tunele w Szwajcarii
23 listopada 2009
Tunel Świętego Gotarda jest jednym z drogowych tuneli, jakie znajdują się na terenie Szwajcarii. Łączy on ze sobą dwie miejscowości, a mianowicie Airolo oraz Goschenen. Jego budowa ruszyła wraz z początkiem lat siedemdziesiątych minionego stulecia i zajęła łącznie dziesięć lat. Na długość liczy on sobie niemalże siedemnaście kilometrów – warto przy tej okazji nadmienić, iż w momencie, kiedy był przekazywany do użytku, był najdłuższym na całym świecie tego rodzaju obiektem. Ów rekord został mu odebrany przed kilkoma laty, kiedy w Norwegii otwarto tunel liczący nieco ponad dwadzieścia cztery i pół kilometra. W przeciągu szesnastu lat od momentu przekazania do użytku miejsce w tym tunelu miało niemalże osiemset dziewięćdziesiąt wypadków – śmierć poniosło w nich trzydzieści jeden osób. Jeżeli ktoś pragnie przejechać przez masyw Świętego Gotarda, nie musi oczywiście korzystać z tego tunelu – jest także inna możliwość pokonania tej drogi. Ponadto budowany jest tam obecnie także i inny tunel.
Tunel o nazwie Gotthard Base jest przedsięwzięciem, które obecnie jest jeszcze w trakcie realizacji. Jest to tunel kolejowy, a powstaje on w Alpach Szwajcarskich. Decyzję o tym, że takie przedsięwzięcie powinno być tutaj zrealizowane, podjęła lokalna społeczność – kilkanaście lat temu zostało w tej sprawie przeprowadzone referendum. Frekwencja w nim była całkiem niezła, bo prawie czterdziestoprocentowa (w porównaniu z tym, jak to wygląda w Polsce można powiedzieć, że była bardzo duża). Przewiduje się, że obiekt zostanie oddany do użytku w dwa tysiące jedenastym roku. Wstępnie koszt tego przedsięwzięcia oszacowany został na osiem miliardów franków szwajcarskich. Przyczyn podjęcia decyzji o wybudowaniu tego tunelu wymienić można w tym miejscu kilka. Chodziło przede wszystkim o to, aby połączenia pomiędzy większymi ośrodkami miejskimi w Szwajcarii były lepsze. Poza tym w tych okolicach tranzytowy ruch coraz bardziej przybiera na sile, w związku z czym zaszła w końcu potrzeba rozładowania go.
» Kategorie: Szwajcaria | » Tagi: Airolo, architektura, budowle, Europa, Gotard, styl, Szwajcaria, tunel, wypadki
Zamki w Szwajcarii
7 listopada 2009
Zamek Chillon znajduje się kantonie Vaud – jest to zachodnia część Szwajcarii. Jest to przykład architektury o charakterze obronnym. Wybudowany on został na ostrodze skalnej, która tu wżyna się jakby w Jezioro Genewskie. W epoce średniowiecznej cypel ten miał bardzo duże znaczenie pod kątem czysto strategicznym – stąd tez właśnie taka, a nie inna lokalizacja obiektu. Kiedy dokładnie budowla ta została wzniesiona, tego nie wiadomo. Prowadzone tutaj badania archeologiczne pozwoliły jednak na wysunięcie stwierdzenia, iż prace nad dziedzińcami, które podziwiać można obecnie, prowadzone były w jedenastym oraz w trzynastym stuleciu. W każdym bądź razie – zamek powstał w średniowieczu. Na początku stanowił on własność biskupów Sion, nie mniej jednak na przestrzeni swoich dziejów właścicieli zmieniał niejednokrotnie. Oczywiście, w przeciągu kolejnych stuleci był on też nie raz rozbudowywany i przebudowywany. W ramach ciekawostki można podać, iż w wieku trzynastym podziemia zamku były magazynem.
Jedną z atrakcji turystycznych szwajcarskiej miejscowości Gruyeres (znajduje się ona w alpejskim kantonie o nazwie Fryburg) jest znajdujący się tam zamek wzniesiony jeszcze w epoce średniowiecza. Jeżeli chodzi o tego rodzaju zabytki zlokalizowane w Szwajcarii, to ten wspominany powyżej z całą pewnością zaliczany jest do grona tych najbardziej okazałych. Dokładna data wybudowania tego wspaniałego obiektu nie jest znana. W okresie pomiędzy jedenastym stuleciem a szesnastym zamek stanowił własność w sumie dziewiętnastu hrabiów reprezentujących ród Gruyeres. To jeden z najbardziej liczących się szwajcarskich rodów hrabiowskich, przy czym jego pochodzenie nie jest jednakże obecnie znane. W chwili obecnej w zamku swoją siedzibę posiada placówka muzealna. Na rok przed wybuchem drugiej wojny światowej obiekt ten stał się własnością kantonu Fryburg i takim statusem cieszy się on do dnia dzisiejszego. Odwiedzający te miejsce goście podziwiać mogą wspaniałą kolekcję, na którą składają się dzieła sztuki.
» Kategorie: Szwajcaria | » Tagi: architektura, budowle, Chillon, dziedziniec, Europa, skała, średniowiecze, styl, Szwajcaria
Moskiewskie cerkwie
3 listopada 2009
Cerkiew Chrystusa Zbawiciela to kolejna prawosławna cerkiew znajdująca się Moskwie. Charakteryzuje się ona między innymi tym, że spośród wszystkich tego rodzaju obiektów sakralnych na całym świecie jest najstarsza. Zlokalizowana jest ona w bliskim sąsiedztwie Kremla. Jednorazowo zmieścić się w jej wnętrzu może dziesięć tysięcy osób – pod takim zresztą kątem była projektowana. Jej wysokość wynosi sto trzy metry – jeśli w to wliczyć kopułę oraz znajdujący się na niej krzyż. W ramach ciekawostki można dodać, iż rozpiętość ramion tego krzyża jest niewiele mniejsza od wysokości obiektu, a wynosi osiemdziesiąt pięć metrów. Świątynia ta powstała w dziewiętnastym stuleciu – jej poświęcenie (pierwsze) miało miejsce w latach osiemdziesiątych. Na początki lat trzydziestych minionego wieku cerkiew wysadzono w powietrze. Potrzebne do tego były dwie eksplozje. Planowano zbudować tu Pałac Rad. Zniszczoną wówczas świątynię zaczęto odbudowywać dwadzieścia kilka lat temu, dziewięć lat temu znowu ją poświęcono.
Cerkiew Wasyla Błogosławionego to jeszcze jeden z bardziej znanych przykładów architektury sakralnej w Moskwie. Zlokalizowana jest ona na Placu Czerwonym – tuż przy Kremlu. Jej budowa została rozpoczęta w połowie lat pięćdziesiątych szesnastego stulecia – zajęło to łącznie pięć lat. Obiekt ten powstał z polecenia cara rosyjskiego Iwana Groźnego. Cel wzniesienia tego obiektu był bardzo konkretny, a mianowicie taki, że wspomniany powyżej władca chciał w taki sposób upamiętnić zwycięstwo, jakie odniósł nad Tatarami kazańskimi, a także zdobycie Kazania. Na Cerkiew Wasyla Błogosławionego składa się w sumie osiem samodzielnych cerkwi. Każda z nich stanowi symbol jednej z walk, jakie stoczono właśnie pod Kazaniem. W całej swojej historii obiekt ten doczekał się niejednej rozbudowy oraz przebudowy. Nieraz też poddawano go pracom o charakterze restauracyjnym. Pod koniec lat dwudziestych minionego wieku zamknięto go dla wiernych, z wież też zdjęto wówczas dzwony. Obecnie znajduje się tutaj muzeum.
» Kategorie: Rosja | » Tagi: architektura, budowle, cerkiew, eksplozja, kopuła, krzyż, Moska, obiekt, projekt, Rosja, styl
Cerkiew w Vevey oraz Berner Munster
3 listopada 2009
Berner Munster to nazwa kościoła znajdującego się w Bernie. Spośród wszystkich kościołów znajdujących się w tym mieście, ten właśnie jest największy. Budowa tego obiektu ruszyła na początku lat dwudziestych piętnastego stulecia. W tamtym czasie obiektowi został nadany późnogotycki charakter. Nie mniej jednak budowa trwała bardzo długo – na dobrą sprawę swój finał znalazła dopiero w stuleciu dziewiętnastym. W związku z powyższym można tutaj wyszczególnić elementy typowe dla bardzo różnych stylów architektonicznych. Wieża tej świątyni liczy sobie na wysokość sto i pół metra, co czyni ją najwyższą na terenie całej Szwajcarii wieżą kościelną. Obiekt ten zaopatrzony jest w dziewięć dzwonów – waga najcięższego spośród nich wynosi aż półtorej tony. Jeżeli chodzi o wyposażenie wnętrza świątyni, to na szczególną uwagę zasługują między innymi wspaniałe witraże, z których każdy liczy na wysokość po dwanaście metrów. Spore wrażenie robią również organy pochodzące z lat dwudziestych osiemnastego stulecia.
Znajdująca w Vevey cerkiew pod wezwaniem świętej Barbary to jeden z przykładów szwajcarskiej architektury sakralnej. Świątynia ta powstała w latach siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Jej powstanie miało ścisły związek z faktem, iż Vevey od dawna jest znane jako miejscowość uzdrowiskowa. Swego czasu przyjeżdżali tutaj bardzo zamożni Rosjanie. W związku z tym zaszła konieczność zorganizowania dla nich miejsca, w którym mogliby się modlić – a że o bogatych turystów każda miejscowość bardzo dba z oczywistych względów, nie było z tym najmniejszego nawet problemu. Oczywiście, uzyskanie stosownych zezwoleń zajęło odpowiednio dużo czasu. Początkowo nabożeństwa w tej świątyni odprawiane były bardzo rzadko – raptem piętnaście razy w przeciągu całego roku. Poza tym przez jakiś czas świątynia była w ogóle nieczynna dla wiernych. Sytuacja zmieniła się dopiero w okresie dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to do Szwajcarii przybyło mnóstwo rosyjskich emigrantów. Kilka lat temu cerkiew wyremontowano.
» Kategorie: Szwajcaria | » Tagi: architektura, Berner Munster, budowle, cerkiew, dzwony, Europa, styl, Szwajcaria, Vevey
Medresa Bu Inania oraz Szalla
23 października 2009
W tradycji muzułmańskiej medresy są szkołami teologicznymi, w których – mówiąc najprościej – wykładany jest Koran. Maroko to kraj muzułmański, w związku z czym takich miejsc tutaj nie brakuje. Medresy wznoszono tutaj już bardzo dawno temu. Przykładem tego jest medresa Bu Inania znajdująca się w Fezie. Obiekt ten ma charakter zabytkowy i pod względem architektonicznym stanowi jeden z przykładów sztuki marokańskiej. Powstała ona w latach pięćdziesiątych czternastego stulecia. Jej wybudowanie zajęło łącznie sześć lat. Ufundował ją marokański sułtan nazwiskiem Abu Inan Faris ibn Ali. W medresie tej znaleźć można wiele elementów charakterystycznych dla sztuki mauretańskiej. Tuż obok znajduje się meczet wraz z okazałym minaretem. Obiekt ten jest bardzo bogato zdobiony. Na szczególną uwagę zasługują tu sztukaterie, a także wykonane z drewna rzeźby. Na dachu natomiast zlokalizowana jest konstrukcja określana mianem wodnego zegara. Na konstrukcję te składają się między innymi misy wykonane z mosiądzu.
Jedną z turystycznych atrakcji, jakie znajdują się na terenie marokańskiej stolicy – czyli Rabatu – jest Szalla. Takim mianem określane jest archeologiczne stanowisko znajdujące się na przedmieściach tego miasta. Szalla to zespół ruin pochodzących z czasów starożytnych oraz średniowiecznych. Kompleks ten otaczają pozostałości po obronnych murach. Kto dokładnie jako pierwszy zakładał na tych terenach osady, tego nie wiadomo, nie mniej jednak największe jest prawdopodobieństwo, iż ludźmi tymi byli Fenicjanie. Z czasów fenickich jednakże nic tutaj się nie zachowało. Tym, co można podziwiać tu obecnie są ruiny po mieście już rzymskim – nosiło ono nazwę Sala Colonia. Mniej więcej w połowie dwunastego stulecia mieszkańcy opuścili te miasto i od tamtej pory zaczęło ono popadać w ruinę. W przeciągu następnych stuleci zorganizowana tutaj została królewska nekropolia. Największa ilość zabytków pochodzi z czasów, kiedy w pierwszej połowie wieku czternastego rządy sprawował sułtan Abu al-Hassan Ali I.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, Feza, Maroko, Medresa Bu Inania, styl, Szalla, sztukateria
