Khajuraho i Konarak
5 listopada 2009
Khajuraho to nazwa jednej z położonych w Indiach miejscowości. Zlokalizowana jest ona w części środkowej tego kraju, a mówiąc precyzyjniej – w stanie o nazwie Madhya Pradesh. Tym, z czego znana jest na całym świecie jest świątynny kompleks. Legendy powiadają, że w dawnych czasach świątyń tych było tutaj osiemdziesiąt pięć, aczkolwiek do dnia dzisiejszego zachowało się ich zaledwie około dwudziestu. Powstawały one w okresie mieszczącym się przedziale pomiędzy dziewiątym stuleciem a dwunastym. Od lat dwudziestu trzech figurują one na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Podzielić je można wedle trzech grup, a mianowicie zachodniej, wschodniej orz południowej. Ich lokalizacja nie była bowiem przypadkowa, ale bardzo starannie przemyślana. Obiekty te ułożono bowiem na osi wschód-zachód. Charakteryzują się one między innymi bardzo bogatą dekoracją o charakterze rzeźbiarskim. Dekoracje te umieszczone są na ścianach zewnętrznych. Spora część z nich odznacza się erotycznym, bardzo odważnym charakterem.
Konarak to jedna z indyjskich miejscowości – szukać jej należy w stanie o nazwie Orisa położonym nad Zatoką Bengalską. Miejscowość ta słynie przede wszystkim ze znajdującej się tutaj świątyni boga słońca Surji. Obiekt ten powstał pod koniec lat siedemdziesiątych trzynastego stulecia i obecnie cieszy się statusem zabytkowego. Zresztą od dwudziestu pięciu lat figuruje on na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Ufundowany on został przez władcę Narasimha-Dewę, który w taki sposób uczcić chciał zwycięstwo nad muzułmanami, którzy wówczas rządzili Bengalem. Dzisiaj niestety wieża tego okazałego obiektu stanowi istną ruinę – a warto przy tej okazji nadmienić, iż w dawanych czasach liczyła ona sobie na wysokość niemalże siedemdziesiąt dwa metry i należał do grona najwyższych wież znajdujących się na terenie całych Indii. Świątynia jest wyposażona we wspaniałe dekoracje – mają one formę rzeźb oraz płaskorzeźb. Spora część scen ma charakter erotyczny, ale było to typowe dla architektury tamtego czasu.
» Kategorie: Indie | » Tagi: architektura, budowle, Indie, Khajuraho, Konarak, obiekt, rzeźba, UNESCO, zachód
Volubilis oraz Lixus
7 października 2009
Volubilis to nazwa jednego z archeologicznych stanowisk, jakie znajdują się na terenie Maroka, a mówiąc dokładniej – w północnej części tego kraju, w pobliżu miejscowości Meknes. Tym, z czego słynie Volubilis jest to, że zachowały się tutaj stare ruiny będące pozostałościami po rzymskim mieście. Od kilkunastu lat ten zabytkowy kompleks znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Nieustannie prowadzone są tutaj prace o charakterze archeologicznym. Znalezionych tutaj zostało bardzo wiele cennych zabytków. Spośród zachowanych tu ruin budowli wymienić można dla przykładu ruiny takich obiektów jak kapitol, forum oraz obronne mury. Jak wykazały badania, pierwsze ślady, że na tych ternach miało miejsce osadnictwo datowane są na trzecie stulecie przed naszą erą. Nie mniej jednak najlepszy okres w swojej historii te starożytne miasto przezywało już w naszej erze – począwszy od lat czterdziestych wieku pierwszego, skończywszy natomiast na połowie lat osiemdziesiątych trzeciego stulecia.
Lixus to jedno ze stanowisk archeologicznych znajdujących się na terenie Maroka. To również bardzo dobry przykład architektury – a raczej, pozostałości po niej – jaka na tych ziemiach obecna była w czasach starożytnych. Lixus zlokalizowany jest w północno-zachodniej części kraju – obecnie ziemie te wchodzą w skład miejscowości Al-Araisz. Nazwa Lixus w języku fenickim oznacza tyle, co Miasto Słońca. Kiedy dokładnie na tym terenie założona została pierwsza osada, tego dokładnie nie wiadomo, nie mniej jednak miało to najprawdopodobniej miejsce jeszcze w epoce prehistorycznej. Znalezionych tutaj zostało mnóstwo cennych zabytków – najstarsze spośród nich pochodzą z szóstego stulecia przed naszą erą – a zatem są one pozostałością po fenickich czasach, reszta tych zabytków pochodzi już bowiem z rzymskich czasów. O mieście tym wiadomo również to, że całkowicie opuszczone zostało ono w piątym wieku ery już nowożytnej. Ruiny Lixus w dniu dzisiejszym stanowią jedną z turystycznych atrakcji Maroka.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, dziedzictwo, era, Lixus, Maroko, osadnicy, styl, UNESCO, Volubilis
Dżamaa al-Fina oraz grobowce Saadytów
6 października 2009
Dżamaa al-Fina to nazwa najbardziej chyba znanego placu, jaki znajduje się w Maroku. Można się także w niektórych źródłach zetknąć z nazwą Dżemaa el-Fna. W Marrakeszu jest to niewątpliwie największa atrakcja z czysto turystycznego punktu widzenia. Począwszy od roku dwa tysiące pierwszego, plac ten znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO – podobnie zresztą jak centrum samego miasta mogące poszczycić się zabytkowym charakterem. Wspomniany plac znajduje się w medynie – czyli starej dzielnicy. Okoliczności jego powstania nie są obecnie znane. Skąd wzięła się jego nazwa – tego również nie wiadomo. Odnośnie tego, co dokładnie ta nazwa oznacza, także nie ma jednoznacznych wyjaśnień, nie mniej jednak uważa się, że nazwa ta znaczyć może mniej więcej tyle, co „zgromadzenie umarłych”. Niewykluczone, iż w taki właśnie sposób chciano nawiązać do tego, co działo się na tym placu jeszcze w dziewiętnastym stuleciu – chodzi mianowicie o tragi niewolników oraz publiczne wykonywanie egzekucji.
Jednym z bardziej znanych przykładów marokańskiej architektury są grobowce Saadytów, jakie znajdują się w Marrakeszu, jednym z największych miast Maroka. Grobowce Saadytów to nazwa całej nekropolii, na którą składa się szereg elementów. A zatem będą to mauzolea w liczbie dwóch, a ponadto również ogrody oraz okazały dziedziniec. Spośród grobowców, jakie wchodzą w skład tej nekropolii, najstarszy pochodzi z lat pięćdziesiątych szesnastego stulecia. Nie jest wcale wykluczone, iż znajdowały się tutaj jeszcze starsze groby, aczkolwiek na przestrzeni kolejnych stuleci uległy one zniszczeniu. Inicjatorem wzniesienia znakomitej większości znajdujących się tutaj obiektów był Ahmad I al-Mansur. Z jego też polecenia niektóre istniejące już tutaj wcześniej budowle zostały przebudowane. Najprawdopodobniej n sam jest także w opisywanej nekropolii pochowany, nie mniej jednak nie jest to potwierdzonym historycznie faktem. Jego domniemany grobowiec to zdecydowanie największa turystyczna atrakcja w tym miejscu.
» Kategorie: Maroko | » Tagi: architekt, architektura, budowle, Dżamaa, grobowiec, Maroko, Saadyci, styl, UNESCO, źródło
Najbardziej znane budowle w Indiach
18 września 2009
Mahabalipuram jest to miejscowość indyjska, której szukać należy w stanie o nazwie Tamil Nadu. Położona jest nad Zatoką Bengalską. Słynie ona z rozlicznych zabytków sztuki architektury indyjskiej. Do tej grupy zaliczają się tutaj świątynie oraz zabytki sztuki rzeźbiarskiej. Cały ten zabytkowy zespół od lat dwudziestu pięciu znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Zabytki, jakie można tutaj podziwiać powstały w okresie mieszczącym się pomiędzy siódmym stuleciem a ósmym. Są one związane z rządzącą wówczas dynastią Pallawów. Jedną z bardziej interesujących świątyń, jakie się tutaj znajdują jest świątynia Olakaneśwary. Pochodzi ona z ósmego stulecia, a wzniesiono ją na wysokiej dość skale. We wspominanych powyżej czasach pełniła ona funkcję morskiej latarni – na jej szczycie rozpalane było ognisko, aby statki nie miały problemu z trafieniem do portu. Jednakże najbardziej znanym tutaj zabytkiem jest płaskorzeźba zatytułowana „Zesłanie”. Na wysokość liczy ona sobie dziesięć metrów.
Tadż Mahal to niewątpliwie najbardziej znany zabytek, jaki znajduje się w Indiach i jednocześnie najbardziej znamienity przykład indyjskiej architektury. Szukać tego obiektu należy w Agrze. Jest to imponujących rozmiarów mauzoleum. Wybudowała je władca imieniem Szahdżahan – w taki właśnie sposób chciał uczcić pamięć swojej ukochanej żony, która licząc sobie zaledwie trzydzieści sześć lat zmarła przy czternastym porodzie. Para ta małżeństwem była przez osiemnaście lat. W związku z ta budowla funkcjonuje bardzo wiele legend. Obiekt ten powstał w siedemnastym stuleciu. Jego wybudowanie trwało łącznie aż dwadzieścia dwa lata. Przy tych pracach zatrudnionych zostało przeszło dwadzieścia tysięcy robotników. Nad dekoracjami pracowali natomiast wybitni rzemieślnicy. W ramach ciekawostki można w tym miejscu dodać, iż potomkowie tych ludzi do dnia dzisiejszego znajdują zatrudnienie przy renowacji tego wspaniałego zabytku, który przed dwoma laty ogłoszono cudem świata. Objęty jest on przez UNESCO ochroną.
» Kategorie: Indie | » Tagi: architektura, budowle, Indie, mauzoleum, obiekt, port, płaskorzeźba, Tadź Mahal, UNESCO
